The HKL Time Vol 1 # 18 Punjabi

ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਸਕੂਲ ਗਈ , ਉੱ ਚ-ਿਸੱਿਖਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਮਾਸਟਰ ਿਡਗਰੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਵਾਲੀ 8 ਤੋਂ 5 ਵਜੇ ਤੱਕ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਿਜਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਿਫਰ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਜਾਂ ਿਤ�ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਿਮਲੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਨਸਾਨ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਿਜ਼ੰਦਗੀ ਬੰਜਰ ਅਤੇ ਸੁੱਕੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ—ਿਬਨਾਂ ਿਕਸੇ ਮਕਸਦ ਦੇ।

ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਿਜਹੇ ਮੋੜ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ ਿਜੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣਾ ਪੈਣਾ ਸੀ: ਜਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਨੌਕਰੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਿਰਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਿਦਖਾਵਾ ਕਰਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਿਦੰਦੀ ਰਹਾਂ—ਜਦਿਕ ਅੰਦਰੋਂ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਮਦਦ ਲਈ ਪੁਕਾਰ ਰਹੀ ਸੀ—ਜਾਂ ਿਫਰ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ, ਸਮਾਜ ਦੁਆਰਾ ਿਸਖਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਿਪੱਛੇ ਛੱਡ ਿਦਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਾਂ।

ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਿਜਹੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਿਨਕਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਿਜੱਥੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਸਕਾਂ, *"ਅਸਲ ਿਵੱਚ, ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?"*

ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਿਕ ਮੇਰੀ ਿਜ਼ੰਦਗੀ ਇਸ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਿਨਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਭਰੀ ਿਜ਼ੰਦਗੀ ਿਜਉਂਦੀ ਰਹਾਂ—ਜੋ ਿਕ ਵਧੇਰੇ ਆਸਾਨ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ—ਜਾਂ ਿਫਰ ਅੰਤ ਿਵੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੁਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਿਦਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਚੱਲਾਂ, ਉਸ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਿਜਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਿਦਲ ਤਰਸਦਾ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਿਜਸ ਬਾਰੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਿਸਆ ਸੀ? ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸੋਚ-ਿਵਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਰਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿਹ-ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਿਛਆ ਿਕ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਿਵਅਕਤੀ ਇੰਨੇ ਿਨੱਜੀ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਿਕਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਸੀ?

ਿਫਰ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕਾਂਤ ਿਵੱਚ ਬੈਠੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਿਕ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਮਿਹਸੂਸ ਕਰ ਸਕੀ ਿਕ ਮੈਨੂੰ ਿਕਸ ਿਦਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਿਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਿਰਹਾ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਿਦਲ ਤਾਂ ਪਿਹਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਤ ਿਵੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਜਵਾਬ ਿਮਲ ਹੀ ਿਗਆ:

**ਆਪਣੇ ਿਦਲ ਦੀ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱ ਥੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ ਿਜੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।**

ਮੈਂ ਿਹੰਮਤ ਜੁਟਾਈ, ਆਪਣਾ ਅਸਤੀਫ਼ਾ ਿਲਿਖਆ, ਪਿਰਵਾਰ ਨੂੰ ਦੱਿਸਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਿਪੱਛੇ ਛੱਡ ਿਦੱਤਾ ਜੋ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ—ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਿਵੱਚ, ਿਜਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮੰਨਣ ਲਈ ਿਤਆਰ ਕੀਤਾ ਿਗਆ ਸੀ ਿਕ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਮੈਂ ਿਕਤਾਬੀ ਿਗਆਨ, ਿਡਗਰੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਰਵਾਰ ਦੀਆਂ ਉਨ�ਾਂ ਉਮੀਦਾਂ ਨੂੰ ਿਤਆਗ ਿਦੱਤਾ, ਿਜਨ�ਾਂ ਦਾ ਬੋਝ ਮੇਰੇ ਮੋਿਢਆਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਸੀ।

ਸਾਲ 2023 ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਸਾਲ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ।

ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਆ ਗਈ, ਿਜੱਥੇ ਮੈਂ ਬੁਲੰਦਪੁਰੀ ਸਾਿਹਬ ਿਵਖੇ ਰਿਹਣ ਲੱਗੀ। ਮੇਰਾ

ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਸੀ—ਬਦਲਾਅ ਿਲਆਉਣਾ। ਇਹ 'ਹੁਣ ਜਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ' ਵਾਲੀ ਸਿਥਤੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਜੋ ਬਣ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਿਵੱਚ ਦੇਖਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਪਛਾਣਨੀ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।

ਇਹ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਇਸ ਲਈ ਬਣੀ ਰਹੀ ਿਕਉਂਿਕ ਪਿਹਲੀ ਵਾਰ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਬਾਹਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਨਾ ਕੋਈ ਿਡਗਰੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਨੌਕਰੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਰਵਾਰ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ। ਇਨ�ਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਿਬਨਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਿਬਲਕੁਲ ਨੰਗਾ ਮਿਹਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਿਜਵੇਂ ਿਕ ਉਹ ਸਾਰੇ ਝੂਠੇ ਆਧਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ ਿਜਨ�ਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਿਹਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋੜ ਰੱਿਖਆ ਸੀ।

ਹੁਣ, ਮੇਰਾ ਟੀਚਾ ਸੀ—ਬਦਲਾਅ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਦਲਾਅ। ਇੱਕ ਅਿਜਹਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਿਰਵਰਤਨ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅਿਜਹੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕੇ ਿਜੱਥੇ ਮੈਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈ ਸਕਾਂ ਅਤੇ ਜੀ ਸਕਾਂ; ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਿਕ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਿਜਹਾ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਸਲੀ ਵਜੂਦ ਦਾ ਸਿਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਿਸਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਰਿਹਣਾ ਿਸੱਖ ਲੈਂਦੀ।

ਿਧਆਨ (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ) ਨੇ ਮੇਰੀ ਿਜ਼ੰਦਗੀ ਨੂੰ ਅਿਜਹੇ ਤਰੀਿਕਆਂ ਨਾਲ ਬਦਲ ਿਦੱਤਾ ਿਜਨ�ਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਿਚਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਿਕ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਿਧਆਨ—ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਪਿਵੱਤਰ ਿਸਮਰਨ —ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ 2:30 ਵਜੇ ਅਤੇ ਿਫਰ 4:00 ਵਜੇ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਿਮੱਥਣਾ ਿਪਆ, ਿਕਉਂਿਕ ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਕੰਬਲ ਦੇ ਿਨੱਘ ਿਵੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੀ ਰੱਖਦਾ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਿਵੱਚ ਿਲਿਖਆ: *“ਿਧਆਨ (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ) ਦਾ ਟੀਚਾ: 14 ਿਦਨ।”*

ਿਸਰਫ਼ 14 ਿਦਨਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਉੱ ਠ ਕੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ 2:30 ਵਜੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਿਧਆਨ ਿਵੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਿਕਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ 14 ਿਦਨ ਬੀਤ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰ ਦੇ ਿਧਆਨ ਿਵੱਚ ਿਹੱਸਾ ਿਲਆ। ਹਰ ਵਾਰ ਦਾ ਿਧਆਨ ਿਪਛਲੇ ਵਾਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ; ਇਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਭਾਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਿਲਆਂਦਾ ਿਜਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ, ਠੀਕ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉੱ ਚਾ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ।

ਇਸ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਅਗਲੇ ਦੋ ਹਫ਼ਿਤਆਂ ਤੱਕ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਿਮਲੀ। ਮੈਂ ਿਫਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਖੋਲ�ੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਟੀਚਾ ਿਮੱਿਥਆ।

ਮੈਨੂੰ ਬਸ ਇੰਨਾ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ: **ਆਉਂਦੇ ਰਹੋ। ਜੁੜੇ ਰਹੋ। ਜੁੜੇ ਰਹੋ।**

ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਨੇ ਿਕੰਨਾ ਵੀ ਿਵਰੋਧ ਿਕਉਂ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਿਹਣਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਿਕ ਿਧਆਨ ਮੇਰੀ ਿਜ਼ੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ

ਬਚਾ ਲਵੇਗਾ। ਚਾਹੇ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਫ਼ਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਸੀ।

ਿਦਨ-ਬ-ਿਦਨ, ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ 2:30 ਵਜੇ ਿਧਆਨ ਿਵੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ। 34ਵਾਂ ਿਦਨ ਆਇਆ, ਿਫਰ 40ਵਾਂ ਿਦਨ ਆਇਆ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਿਗਣਨਾ ਛੱਡ ਿਦੱਤਾ ਿਕਉਂਿਕ ਹੁਣ ਮੈਂ ਿਧਆਨ ਤੋਂ ਿਬਨਾਂ ਿਜਉਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਲਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣ ਿਗਆ ਹੈ।

ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਿਵੱਚ ਟੀਚੇ ਿਲਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਿਧਆਨ ਮੇਰੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਇੱਕ ਅਿਨੱਖੜਵਾਂ ਿਹੱਸਾ ਬਣ ਿਗਆ ਹੈ।

ਿਧਆਨ ਮੇਰੀ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਦਵਾਈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੀੜਾ ਲਈ ਮਲ�ਮ ਬਣ ਿਗਆ । ਇਹ ਉਹ ਜਵਾਬ ਸੀ ਿਜਸ ਦੀ ਮੈਂ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਿਕ ਮੈਨੂੰ ਉਦੋਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਿਕ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਿਜ਼ੰਦਗੀ ਦੇ ਉਸ ਮੋੜ 'ਤੇ ਅਸਲ ਿਵੱਚ ਕੀ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ।

ਿਧਆਨ ਨੇ ਮੇਰੀ ਿਜ਼ੰਦਗੀ ਬਚਾ ਲਈ। ਿਧਆਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਿਮਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਉਨ�ਾਂ ਿਹੱਿਸਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਜੋ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਸੁਸਤ

ਸਨ ਅਤੇ ਉਜਾਗਰ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮੈਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਿਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਿਦਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਿਕ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਖੁਸ਼ਗਵਾਰ ਨਹੀਂ ਿਰਹਾ, ਪਰ ਹਰ ਕਦਮ ਸਾਰਥਕ ਿਰਹਾ ਹੈ।

ਹੁਣ ਮੈਂ ਿਜ਼ੰਦਗੀ ਦਾ ਉਮਰ ਭਰ ਲਈ ਿਵਿਦਆਰਥੀ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਅਸਲੀ ਸਕੂਲ ਹੈ, ਿਜੱਥੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਬਕ ਿਸਖਾਏ ਜਾਣਗੇ ਿਜਨ�ਾਂ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਿਖੜਨ ਅਤੇ ਿਵਕਿਸਤ ਹੋਣ ਲਈ ਲੋੜ ਹੈ।

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਤੱਕ ਇਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਬਸ ਇਹੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਿਕ ਇਸ ਸਾਰੇ ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ (True Self) ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹਾਂ।

ਗਗਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਖੇਲਾ ਦੁਆਰਾ