The HKL Time is a warm, uplifting publication shared every two weeks to celebrate the global impact of the Humility, Kindness & Love movement. It highlights community efforts and strengthens connection among HKL volunteers and supporters around the world.
More in this magazine
- THE TIMEVol. 1 Issue: 9 June 15, 2026 ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋ
- Page 2ਹੁੰਦਿਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀਆਂ । ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਘਰ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ। ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨਿੱਘੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਬਣੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੋਮਲ ਅੱਖਾਂ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਡਰਾਈਵ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀਆਂ।
- Page 3ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣਾ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾਪਣ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਘਾਹ 'ਤੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਾਵਾਂ, ਉਮਰਾਂ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਇੱਕੋ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਘਰ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ - ਉਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜੋ ਹਰ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
- Page 4ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ
- Page 5ਮੇਰਾ ਉਹ ਲੁਕਾਇਆ ਤੋਹਫ਼ਾ... ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਈ ਹਾਂ ਕਿ HKL ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਸਭ ਤੋਂ ਅਰਥਪੂਰਨ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕਿਸੇ ਸਟੇਜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਹੰਕਾਰ ਉੱਤੇ ਹਲੇਮੀ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਉੱਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਡਰ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
- Page 6ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰਿੱਝੀ ਹੋਈ ਚਾਹ ਦੀ ਪਿਆਲੀ ਅਤੇ ਦਿਲ (HKL) ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ.. ਸਰੀ ਵਿਖੇ ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਜਾਈ ਗਈ 'HKL ਟੀ ਟਾਕ' ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰਿਆਂ, ਨਿੱਘੀਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਅਤੇ ਚਾਹ ਦੀ ਰੂਹ-ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।ਸਥਾਨਕ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਹ 'ਟੀ ਟਾਕਸ' ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਪਿਛੋਕੜਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਪਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਸੀ ਸਾਂਝ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਵਿਚਾਰ-ਚਰਚਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸਕੂਨ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਨਿੱਘਾ
- ਆਖਰੀ ਭਾਸ਼ਣ (ਰੈਂਡੀ ਪੌਸ਼)ਲਿਖਤ ਅਰਸ਼ੀਆ ਸਿੰਘ ਮੈਡੀਸਨ, ਵਿਸਕਾਨਸਿਨ, ਅਮਰੀਕਾ
- ਹਫ਼ਤਾ 1 ਮੁਹਿੰਮਲੀਡਰਬੋਰਡ 25 ਮਈ – 31 ਮਈ
Text of this page
ਮੇਰਾ ਉਹ ਲੁਕਾਇਆ ਤੋਹਫ਼ਾ...
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਈ ਹਾਂ ਕਿ HKL ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਸਭ ਤੋਂ ਅਰਥਪੂਰਨ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕਿਸੇ ਸਟੇਜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਹੰਕਾਰ ਉੱਤੇ ਹਲੇਮੀ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਉੱਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਡਰ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
ਆਪਣੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ
ਅਕਾਦਮਿਕ
ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਸਖ਼ਤ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਜੋ ਮੈਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ: ਕਿ ਸਫਲਤਾ ਸੀਮਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕੁਝ ਦੇਣਾ।
ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਸਹਿਪਾਠੀਆਂ ਨੂੰ
ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਹੰਕਾਰ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
- ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ
- ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਮਨਪਸੰਦ ਮਾਚਾ ਸਥਾਨ
- ਐਂਡਰੀ ਤੇਗਰ ਮਹਾਰਦਿਕਾ ਦੁਆਰਾ ਕਲਾ
ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ
ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ 'ਤੇ ਬਾਰਿਸਟਾ ਨਾਲ ਅਸਲ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਾਹਲੀ ਕਰਨਾ
ਇਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਦੇਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਓਨਾ ਹੀ ਛੁਪਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿੰਨਾ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ।
ਜੋ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਉਹ ਅਧਿਆਪਨ ਲਈ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਟਿਊਸ਼ਨ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖਾਲਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੇ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਕਲਿੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣਾ ਕੋਈ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆਨ ਘੱਟਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਮੋਮਬੱਤੀ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੀ।
ਉਸ ਗੱਲਬਾਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਹਿਪਾਠੀਆਂ ਨੂੰ ਮਦਦ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਇਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝਿਜਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਕੁਝ
ਅਣਕਿਆਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਪਲ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ
ਸੀ: ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ, ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਿਸਦਾ ਗ੍ਰੇਡ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਾਸਰੂਮ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿੱਘ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਦਿਆਲਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਰੇਲਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸੀਟ ਦੇਣ ਦੀ
ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਕੱਢਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਆਰਡਰ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅੱਗੇ
ਵਧਣ ਦੀ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸੈਲਾਨੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ ਜੋ ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਵਾਲੇ ਫੁੱਟਪਾਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਲੰਘ
ਰਹੇ ਸਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਪਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਹੀ ਸੂਖਮ ਪਰ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਦਾਹਰਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਦਿਆਲਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਛੋਟੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਿੱਤਰ ਲਈ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਵਧੇਰੇ ਮੌਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਵਧੇਰੇ ਜਾਗਰੂਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲੰਘਦੇ ਹੋ ਬਿਨਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਖੇ।
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਮੈਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਬਦਲ ਦੇਣਗੇ। ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਟਕੀ ਢੰਗ 5
ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਧੇਰੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਵਧੇਰੇ ਮੌਜੂਦ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕੀ ਹੋ
ਰਿਹਾ ਸੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ HKL ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਇਹੀ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਬਦਲਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਬੰਦ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਦਿਆਲਤਾ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ। ਨਿਮਰਤਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ
ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰਨ ਦਿਓ ਜਿੱਥੇ ਹੰਕਾਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਪਿਆਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਬਰਬਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਇੱਕ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਵਿਕਾਸ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਣ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਡਿਪਲੋਮਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸਦਾ
ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ ਬਣਿਆ ਹਾਂ।
ਆਸਥਾ ਕੌਰ ਬਰਾੜ ਦੁਆਰਾ ਨਿਊਯਾਰਕ, ਅਮਰੀਕਾ