The HKL Time Vol 1 # 9 Punjabi

ਹੁੰਦਿਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀਆਂ । ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਘਰ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ। ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨਿੱਘੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਬਣੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੋਮਲ ਅੱਖਾਂ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਪੂਰੀ

ਡਰਾਈਵ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀਆਂ।

ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਘਟਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਖਾਸ ਅਨੁਭਵ ਸੀ। ਇਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਸੱਚ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ H.K.L ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨਾ ਤੁਰੰਤ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਡੂੰਘੀ ਹੈ ਅਤੇ ਓਸਦਾ

ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ । ਇਕ ਪਿਆਰ, ਕੋਮਲਤਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਕਲਾਕਾਰ ਵਿਲੀਅਮ ਕਿਲਿੰਗਸਵਰਥ @william_the_psychic_poet

ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਫਰਿਜ਼ਨੋ HKL ਵਲੰਟੀਅਰ ਗੁਲਾਬ ਫੜੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਲੈ ਕੇ ਗਏ।

ਰੂਹ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ: ਜਦੋਂ ਸੰਗੀਤ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਤੰਤੀ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਉਣਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਗਿਟਾਰ ਵਜਾਉਣਾ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਲਰੂਬਾ, ਵੀਣਾ, ਸਿਤਾਰ, ਸੰਤੂਰ ਅਤੇ ਰਬਾਬ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਤੰਤੀ ਸਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਹੋਈ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਉਦਾਸੀ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਰੁਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਲਾਸਾ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਤਾਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੌਜੂਦਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਸੰਗੀਤ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਡੂੰਘਾ ਜਗਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ

ਮੇਰੀ ਹੋਂਦ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਜੋੜਿਆ ਹੋਵੇ।

ਉਸ ਸ਼ਾਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੂਕੁਲੇਲ ਨੂੰ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਸੀ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ

ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਦੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ- ਉਹ ਸੀ "ਯੂਕੇਲੇਲ"। ਸਟਰਿੰਗ ਸਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਾਇਲਨ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਐਲੀਮੈਂਟਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਵਜਾਇਆ ਸੀ ਜਾਂ ਗਿਟਾਰ ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਜਾਉਣਾ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ।

ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸੰਬੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੱਚੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਧਿਆਪਕਾ

ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਸਾਜ਼ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਚੁਣਨ ਦੀ

ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਵਾਇਲਨ ਚੁਣਿਆ। ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ

ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਆਪਾ ਪਹਿਲਾਂ

ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਆਤਮਾ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਤਰ-ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਚੋਣ ਕੀਤੀ।

ਤਾਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਟਿੰਗ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਵਜਾਈਆਂ

ਇਹ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਗਰਮੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹਰੇ ਘਾਹ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਯੂਕੇਲੇਲ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਾਦੇ ਸੁਰ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਮੈਂ ਕੋਈ ਮਾਹਰ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਵਜਾਉਣਾ ਪਸੰਦ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਗੀਤ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਮਾਸੂਮ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਲਾਕਾਰ ਹੋਵਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਅਗਲੇ ਗੀਤ ਦੀ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।

ਮੈਂ ਕਲਾਸਿਕ ਯੂਕੇਲੇਲ ਗੀਤ "ਆਈ ਐਮ ਯੂਅਰਸ" ਵਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ

ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਲ ਗਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖਤਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਯੂਕੁਲੇਲ ਅਜ਼ਮਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

ਥੋੜ੍ਹੀ

ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਸਫ਼ੇ 'ਤੇ