The HKL Time Vol 1 # 9 Punjabi

Vol. 1 Issue: 9 June 15, 2026

ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋ

• 7ਵੀਂ
• HKL
• ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਨਫਰੰਸ

| ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਕੈਲੰਡਰ 'ਤੇ 8 ਅਗਸਤ, 2026

ਨੂੰ ਟੋਰਾਂਟੋ ਵਿੱਚ 7ਵੀਂ HKL ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੌਕਾ ਬਣਾਓ!

• ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਮੁਫ਼ਤ ਰਿਜ਼ਰਵ ਕਰੋ www.HKL.org
• HKL
• SUCCESS
• ©2026 THE HKL TIME
• TRUE
• ਆਰਟ ਹੌਪ
• ਫਰੈਸਨੋ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ, ਅਮਰੀਕਾ

Paul Stommel ARTIST

21 ਮਈ ਨੂੰ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੇ ਫਰਿਜ਼ਨੋ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਰਟ ਹੌਪ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪੂਰੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਅਤੇ HKL ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।

ਇਹ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ, ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਜਨੂੰਨ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪੂਰੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਾਹੌਲ ਬਣਿਆ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ H.K.L. ਬੂਥ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਰਡ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲਗਾਏ।

ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਮ, ਸਾਡੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗੱਲਬਾਤਾਂ

ਹੋਈਆਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਹਲੇਮੀਆਂ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ, ਵਿਲੀਅਮ ਕਿਲਿੰਗਸਵਰਥ, ਇੱਕ ਕਵੀ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਪਾਠਕ, ਨਾਲ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਸੀ । ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਬ ਭੇਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੁਰੰਤ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਐਚ.ਕੇ.ਐਲ. ਲਹਿਰ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਇਆ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗੁਲਾਬ ਸਾਡੇ

ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕੀਤਾ ਉਹ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਰਾਹੀਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ।

ਇਸ ਖੂਬਸੂਰਤ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਬਦਲਦਾ ਦੇਖਿਆ। HKL ਬਾਰੇ ਹਰ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਰਮ, ਹੋਰ ਕੋਮਲ, ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਲੇਮੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ

ਪਿਆਰ ਦੀ ਭੇਟ ਸੀ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁੜੀਆਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੰਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਲੇਮੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੰਨੇ ਪਿਆਰ, ਨਿੱਘ ਅਤੇ ਹਲੇਮੀ ਨਾਲ

ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਸਫ਼ੇ 'ਤੇ

ਹੁੰਦਿਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀਆਂ । ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਘਰ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ। ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨਿੱਘੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਬਣੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੋਮਲ ਅੱਖਾਂ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਪੂਰੀ

ਡਰਾਈਵ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀਆਂ।

ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਘਟਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਖਾਸ ਅਨੁਭਵ ਸੀ। ਇਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਸੱਚ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ H.K.L ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨਾ ਤੁਰੰਤ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਡੂੰਘੀ ਹੈ ਅਤੇ ਓਸਦਾ

ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ । ਇਕ ਪਿਆਰ, ਕੋਮਲਤਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਕਲਾਕਾਰ ਵਿਲੀਅਮ ਕਿਲਿੰਗਸਵਰਥ @william_the_psychic_poet

ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਫਰਿਜ਼ਨੋ HKL ਵਲੰਟੀਅਰ ਗੁਲਾਬ ਫੜੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਲੈ ਕੇ ਗਏ।

ਰੂਹ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ: ਜਦੋਂ ਸੰਗੀਤ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਤੰਤੀ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਉਣਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਗਿਟਾਰ ਵਜਾਉਣਾ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਲਰੂਬਾ, ਵੀਣਾ, ਸਿਤਾਰ, ਸੰਤੂਰ ਅਤੇ ਰਬਾਬ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਤੰਤੀ ਸਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਹੋਈ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਉਦਾਸੀ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਰੁਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਲਾਸਾ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਤਾਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੌਜੂਦਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਸੰਗੀਤ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਡੂੰਘਾ ਜਗਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ

ਮੇਰੀ ਹੋਂਦ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਜੋੜਿਆ ਹੋਵੇ।

ਉਸ ਸ਼ਾਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੂਕੁਲੇਲ ਨੂੰ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਸੀ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ

ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਦੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ- ਉਹ ਸੀ "ਯੂਕੇਲੇਲ"। ਸਟਰਿੰਗ ਸਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਾਇਲਨ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਐਲੀਮੈਂਟਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਵਜਾਇਆ ਸੀ ਜਾਂ ਗਿਟਾਰ ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਜਾਉਣਾ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ।

ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸੰਬੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੱਚੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਧਿਆਪਕਾ

ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਸਾਜ਼ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਚੁਣਨ ਦੀ

ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਵਾਇਲਨ ਚੁਣਿਆ। ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ

ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਆਪਾ ਪਹਿਲਾਂ

ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਆਤਮਾ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਤਰ-ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਚੋਣ ਕੀਤੀ।

ਤਾਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਟਿੰਗ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਵਜਾਈਆਂ

ਇਹ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਗਰਮੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹਰੇ ਘਾਹ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਯੂਕੇਲੇਲ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਾਦੇ ਸੁਰ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਮੈਂ ਕੋਈ ਮਾਹਰ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਵਜਾਉਣਾ ਪਸੰਦ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਗੀਤ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਮਾਸੂਮ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਲਾਕਾਰ ਹੋਵਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਅਗਲੇ ਗੀਤ ਦੀ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।

ਮੈਂ ਕਲਾਸਿਕ ਯੂਕੇਲੇਲ ਗੀਤ "ਆਈ ਐਮ ਯੂਅਰਸ" ਵਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ

ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਲ ਗਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖਤਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਯੂਕੁਲੇਲ ਅਜ਼ਮਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

ਥੋੜ੍ਹੀ

ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਸਫ਼ੇ 'ਤੇ

ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣਾ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾਪਣ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।

ਘਾਹ 'ਤੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਾਵਾਂ, ਉਮਰਾਂ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਇੱਕੋ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਘਰ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ - ਉਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜੋ ਹਰ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਾਸ ਜਗ੍ਹਾ ਰੱਖੇਗੀ। ਸੰਗੀਤ ਨੇ ਹਰ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮੌਜੂਦਗੀ ਬਚੀ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਭਾਸ਼ਾ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਤਾਰ ਵਜਾਉਣਾ ਸਿਖਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਤਾਰ ਵਜਾਉਣਾ ਸਿੱਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਸੀ।

ਇੱਕ ਬੱਚੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਖੁਦ

ਲਿਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸਾਜ਼ ਸਿੱਖਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਾਰੇ ਗਾਣੇ ਉਸਦੇ ਮਨਪਸੰਦ

ਉਸਨੇ ਗਾਇਆ:

ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਰੱਬ ਲਈ

ਬਹੁਤ ਖਾਸ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਰੱਬ ਲਈ

ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਧੁੱਪਦਾਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਇਸ ਛੋਟੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ

ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਲਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਜੁੜਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ। ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ

ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਯੂਕੁਲੇਲ ਵਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸਦਾ ਨਾਮ "ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਅਤੇ

ਮੇਰੇ ਰੱਬ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ।"

ਦਿਲ- ਫੁੱਲ

ਫਰੈਸਨੋ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ, ਅਮਰੀਕਾ

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਗਹਿਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਵਿਚ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਸੈਸ਼ਨ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਪਲ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਜਿਹੇ ਪਲ ਦੇ ਦੇਵੇ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਲੋਚਨਾ

ਮੈਂ ਫ੍ਰੇਸਨੋ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ

ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ - ਸਥਾਨਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਹਾਰਟ-ਫਲਾਵਰ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨਾ। ਮੈਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ – ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਉਸਦਾ ਪਿਆਰ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਰਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ

ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ

ਵਿਸ਼ਾਲ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ “ਧਿਆਨ" (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ) ਦੀ ਦਾਤ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।

ਇੱਕ ਭਾਗੀਦਾਰ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਡੂੰਘੀ

ਤਾਂਘ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਹੰਝੂਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸਨੇ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿਸਦੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਉਮੀਦ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।

• ਉਸਨੂੰ
• ਥੋੜ੍ਹੇ
• ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਗੁਲਾਬ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹੋ।” ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ, "ਧੰਨਵਾਦ ਪਰਮਾਤਮਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦਾ।"

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ ਜੋ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ ਹਨ:

"ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਘਰ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।"

ਉਸਦੇ ਜਵਾਬ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ?"

ਇਸ ਅਨੁਭਵ ਰਾਹੀਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਰ ਦਿਲ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਦਿਆਲਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਂਦਾ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਪਿਆਰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ ਜਦੋਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ

ਮੈਂ ਉਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਬੰਧ ਨੂੰ ਖੋਜਿਆ ਸੀ। ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਜੀਵਨ ਕੀ ਹੈ? ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਜਦੋਂ ਤੱਕ

ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਸਫ਼ੇ 'ਤੇ

ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ

ਦਿਲਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਸਥਾਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਿਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਰਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਿਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਇੰਨੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਲਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੋਈ।

ਗਾਈਡਡ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ, ਅਸੀਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ - ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਿੱਥੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਡੇ ਹਰੇਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਲੀ ਆਪੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬ ਮਿਲਿਆ, ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇਕੱਠੇ, ਅਸੀਂ ਦਿਲ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ - ਦਇਆ, ਪਿਆਰ, ਦਿਆਲਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ, ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ - 'ਤੇ

ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਲਬਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰੁਕਦੇ ਹਾਂ, ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਿਲ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਸੈਟਲ ਹੋ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਸਥਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ।

ਇਕੱਠੇ, ਅਸੀਂ ਪੁਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ, "ਓਮ" ਅਤੇ "ਵਾਹਿਗੁਰੂ" ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲ-ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰ, ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਕਿਵੇਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖਿੜਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਇਸਨੂੰ ਮੁਰਝਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਹਲੇਮੀਆਂ,ਹਮਦਰਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਉਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹਾਂ - ਉਹ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ

ਖੋਜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਸਾਨੀ ਅਤੇ ਸਦਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮ-ਦਿਆਲਤਾ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੱਠ ਅਰਬ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ, ਹਮਦਰਦੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲੋਂ ਭੇਜੀ। ਇਕੱਠੇ, ਅਸੀਂ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਿਲ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ

ਜੀਵਨ ਨੂੰ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਅਨੁਭਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੀ ਕੋਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੈ - ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਸਰਲ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ - ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ

ਇਸਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰੋ। ਦਿਲ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦਿਲ ਇੱਕਜੁੱਟ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦਿਲ ਜਾਗ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਜੁਲਾਈ 2026 ਵਿੱਚ, ਹਾਰਟ-ਫਲਾਵਰ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਫਰਿਜ਼ਨੋ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।ਆਓਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਾਰਟ-ਫਲਾਵਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ, ਹਲੇਮੀਆਂ, ਹਮਦਰਦੀਆਂ, ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਰਾਹੀਂ ਪਾਲਦੇ ਰਹੀਏ, ਇਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਹਰ ਉਸ ਦਿਲ ਨੂੰ

ਜਿਸਦਾ ਅਸੀਂ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਈਏ।

ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ

ਐਚ.ਕੇ.ਐਲ (HKL) ਕੈਲਗਰੀ ਦੀਆਂ ਹਾਲੀਆ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨੂੰ ਸੈਡਲਪੀਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਸੰਪਰਕ (ਆਊਟਰੀਚ) ਮੁਹਿੰਮ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।

ਦਸਤਾਨੇ, ਕੂੜੇ ਦੇ ਥੈਲੇ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨੇ ਸਥਾਨਕ ਪਾਰਕਾਂ, ਪਗਡੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਂਝੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਦਿਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੂੜਾ ਚੁੱਕਣਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਧਾਰਨ ਕੰਮ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ

ਕੈਲਗਰੀ, ਅਲਬਰਟਾ, ਕੈਨੇਡਾ

ਕਿਸੇ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ—ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ, ਬਲਕਿ ਉਸ ਵਾਤਾਵਰਣ ਲਈ ਵੀ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਵਲੰਟੀਅਰ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਰ-ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਰਾਬਤਾ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ, ਐਚ.ਕੇ.ਐਲ (HKL) ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਮਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਹੁਤੀਆਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ

ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ 'ਐਚ.ਕੇ.ਐਲ ਕੈਲਗਰੀ ਫਨ ਫੇਅਰ (HKL Calgary Fun Fair) ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਵੀ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ 13 ਜੂਨ ਨੂੰ ਹੋਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਲਾ ਭਾਈਚਾਰੇ, ਆਪਸੀ ਸਾਂਝ, ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ, ਦਿਆਲਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਮੁੱਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਜਸ਼ਨ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ—ਸੇਵਾ ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਰਜ, ਇੱਕ ਗੁਆਂਢੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਲ

ਕੇਂਦਰ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਸਾਂਝ ਦੇ ਸਹਾਰੇ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਾ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਉੱਤੇ ਸੀ।

ਇਹ ਪਲ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਤਬਦੀਲੀ ਅਕਸਰ

ਸਾਧਾਰਨ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਪਾਰਕ, ਇੱਕ ਨਿੱਘੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਮਦਦ ਦਾ ਹੱਥ ਇੱਕ ਸਥਾਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਉਹ ਲੁਕਾਇਆ ਤੋਹਫ਼ਾ...

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਈ ਹਾਂ ਕਿ HKL ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਸਭ ਤੋਂ ਅਰਥਪੂਰਨ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕਿਸੇ ਸਟੇਜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਹੰਕਾਰ ਉੱਤੇ ਹਲੇਮੀ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਉੱਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਡਰ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।

ਆਪਣੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ

ਅਕਾਦਮਿਕ

ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਸਖ਼ਤ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਜੋ ਮੈਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ: ਕਿ ਸਫਲਤਾ ਸੀਮਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕੁਝ ਦੇਣਾ।

ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਸਹਿਪਾਠੀਆਂ ਨੂੰ

ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਹੰਕਾਰ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

• ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ
• ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਮਨਪਸੰਦ ਮਾਚਾ ਸਥਾਨ
• ਐਂਡਰੀ ਤੇਗਰ ਮਹਾਰਦਿਕਾ ਦੁਆਰਾ ਕਲਾ

ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ

ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ 'ਤੇ ਬਾਰਿਸਟਾ ਨਾਲ ਅਸਲ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਾਹਲੀ ਕਰਨਾ

ਇਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਦੇਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਓਨਾ ਹੀ ਛੁਪਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿੰਨਾ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ।

ਜੋ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਉਹ ਅਧਿਆਪਨ ਲਈ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਟਿਊਸ਼ਨ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖਾਲਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੇ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਕਲਿੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ

ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣਾ ਕੋਈ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆਨ ਘੱਟਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਮੋਮਬੱਤੀ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੀ।

ਉਸ ਗੱਲਬਾਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।

ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਹਿਪਾਠੀਆਂ ਨੂੰ ਮਦਦ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਇਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝਿਜਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਕੁਝ

ਅਣਕਿਆਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਪਲ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ

ਸੀ: ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ, ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਿਸਦਾ ਗ੍ਰੇਡ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਾਸਰੂਮ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿੱਘ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਦਿਆਲਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਰੇਲਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸੀਟ ਦੇਣ ਦੀ

ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਕੱਢਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਆਰਡਰ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅੱਗੇ

ਵਧਣ ਦੀ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸੈਲਾਨੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ ਜੋ ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਵਾਲੇ ਫੁੱਟਪਾਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਲੰਘ

ਰਹੇ ਸਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਪਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਹੀ ਸੂਖਮ ਪਰ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।

ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਦਾਹਰਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਦਿਆਲਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਛੋਟੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਿੱਤਰ ਲਈ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਵਧੇਰੇ ਮੌਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਵਧੇਰੇ ਜਾਗਰੂਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲੰਘਦੇ ਹੋ ਬਿਨਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਖੇ।

ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਮੈਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਬਦਲ ਦੇਣਗੇ। ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਟਕੀ ਢੰਗ 5

ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਧੇਰੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਵਧੇਰੇ ਮੌਜੂਦ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕੀ ਹੋ

ਰਿਹਾ ਸੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ HKL ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਇਹੀ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਬਦਲਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਬੰਦ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਦਿਆਲਤਾ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ। ਨਿਮਰਤਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ

ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰਨ ਦਿਓ ਜਿੱਥੇ ਹੰਕਾਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਪਿਆਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਬਰਬਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਇੱਕ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਵਿਕਾਸ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਣ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਡਿਪਲੋਮਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸਦਾ

ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ ਬਣਿਆ ਹਾਂ।

ਆਸਥਾ ਕੌਰ ਬਰਾੜ ਦੁਆਰਾ ਨਿਊਯਾਰਕ, ਅਮਰੀਕਾ

ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰਿੱਝੀ ਹੋਈ ਚਾਹ ਦੀ ਪਿਆਲੀ ਅਤੇ ਦਿਲ (HKL) ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ..

ਸਰੀ ਵਿਖੇ ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਜਾਈ ਗਈ 'HKL ਟੀ ਟਾਕ' ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰਿਆਂ, ਨਿੱਘੀਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਅਤੇ ਚਾਹ ਦੀ ਰੂਹ-ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।ਸਥਾਨਕ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਹ 'ਟੀ ਟਾਕਸ' ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਪਿਛੋਕੜਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਪਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਸੀ ਸਾਂਝ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਵਿਚਾਰ-ਚਰਚਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸਕੂਨ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਨਿੱਘਾ

ਮਾਹੌਲ ਸਿਰਜਿਆ ਹੈ।"

ਸਮਾਗਮ ਦਾ ਆਗਾਜ਼ ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਧਿਆਨ (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ) ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਹਾਜ਼ਰੀਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ, ਖਾਮੋਸ਼ ਰੂਹ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀਆਂ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਰਹਿਮਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਪਸਰੀ ਗੰਭੀਰ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਤਰ-ਧਿਆਨ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣ ਸਕਣ ਅਤੇ ਉਸ ਇਲਾਹੀ ਅਗਵਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਬਣਾ ਸਕਣ।

ਸਰੀ, ਬੀ.ਸੀ., ਕੈਨੇਡਾ

ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਵਿਚਾਰ-ਚਰਚਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ 'ਤੁਲਨਾ' (Comparison) ਸੀ—ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਤਰ ਹੋਏ ਸੱਜਣਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ, ਦੋਵਾਂ ਨਜ਼ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਘੋਖਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਜੀਵਨ-ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਕਈਆਂ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ

ਰਹਿਣ ਦੇ ਮਹੱਤਵ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ HKL ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਰੂਹਾਨੀ ਇਕੱਠ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਅਹਿਦ (ਪੁਸ਼ਟੀਕਰਨ) ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 'ਅਸੀਂ ਹਲੇਮੀ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹਮਦਰਦੀ ਹਾਂ,ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਹਾਂ' ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਖਾਸ ਸ਼ਾਮ ਵਿੱਚ 'ਦ ਚਰਚ ਆਫ਼ ਜੀਸਸ ਕ੍ਰਾਈਸਟ ਆਫ਼ ਲੈਟਰ-ਡੇ ਸੈਂਟਸ' ਤੋਂ ਪਹੁੰਚੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੇ ਸਮਾਪਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ (ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ) ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਲੋਂ ਗੱਲਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਅਤੇ ਨਿੱਘੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇਹ 'ਚਾਹ ਦੀ ਗੋਸ਼ਟੀ' ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਖੂਬਸੂਰਤ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਗਈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਦਿਲ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਫੁੱਲਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।"

ਹੋਈਆਂ

ਖੁੱਲ੍ਹੇ

ਭਾਈਚਾਰੇ ਰਾਹੀਂ ਏਕਤਾ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ

ਅਪ੍ਰੈਲ ਵਿੱਚ, HKL ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਅੰਤਰ-ਧਰਮ ਇਕੱਠਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਬਹਾਈ ਧਰਮ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਸਮਾਗਮਾਂ ਨੇ

ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿਛੋਕੜਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜਨ, ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਵਾਗਤਯੋਗ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਈ। ਪਹਿਲੀ ਇਕੱਤਰਤਾ ਇੱਕ ਨਿੱਘੀ ਅਤੇ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਇੱਕ ਛੋਟੀ, ਵਧੇਰੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਗੱਲਬਾਤ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ

ਸਰੀ, ਬੀ.ਸੀ., ਕੈਨੇਡਾ

ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, HKL ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਧਾਰਨ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹਲੇਮੀਆਂ,ਹਮਦਰਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਸੱਚਮੁੱਚ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ HKL ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ। ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ HKL ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਵੱਡੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਰਕਤ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਲ ਲਗਭਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, HKL ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਫੀਡਬੈਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਾਜ਼ਰੀਨ ਨੇ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਕਿ HKL ਵਰਗੇ ਉਪਰਾਲੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਪਰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਤਰੀਕਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਇਕੱਠ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਸਨ ਵਿੱਚ ਸੰਪਰਕ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਕਿ, ਸਾਡੇ ਮਤਭੇਦਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਡੇ

ਇੱਛਾ ਹੈ। HKL ਅਸਲ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ, ਅਰਥਪੂਰਨ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾ ਕੇ ਇਸਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪਲ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਜਿਸਦੀ ' ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ।

ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਰਿਦਵਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਦੌਰਾਨ ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ

ਲਿਖਤ ਅਰਸ਼ੀਆ ਸਿੰਘ

ਮੈਡੀਸਨ, ਵਿਸਕਾਨਸਿਨ, ਅਮਰੀਕਾ

ਵਿੱਚ ਬਰਬਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਸਾਰਥਕ ਸਿਖਾਉਣ, ਬਾਅਦ, ਰੈੱਡੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਬਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਅਰਥਪੂਰਨ ਛੱਡਣ ਲਈ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੇ

ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਝਲਕ ਵੀ ਦੇਖੀ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਉਸ ਕਾਰਨ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਰੇੱਡੀ ਨੇ ਇਹ ਲੈਕਚਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਕਾਦਮਿਕ

ਦਿੱਤਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ

ਰੇਂਡੀ ਪੌਸ਼ (Randy Pausch) ਦੀ ਕਿਤਾਬ 'ਦ ਲਾਸਟ ਲੈਕਚਰ' ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ, ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਜਿਊਣ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਲਾਇਲਾਜ ਕੈਂਸਰ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੋਂ

ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਕੁਝ ਲੈਕਚਰ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ

ਲਈ, ਇਹ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕੜਵਾਹਟ ਦੇ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਦੀ

ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਕੀ ਬਚੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਹਾ ਲੈਣ

'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ।

ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਦਿਆਲਤਾ ਦੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਰੇੱਡੀ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕਾਂ ਤੋਂ ਲੈ

ਕੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੱਕ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੱਚੀ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦਿਖਾਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸਮਾਂ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਲਗਾਈ ਸੀ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਸਬਕ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਸੀ ਕਿ "ਇੱਟਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ" (ਰੁਕਾਵਟਾਂ) ਸਾਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਦੇ ਰਹਿਣ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ।

ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਣੇ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ

ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਸਬਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ (ਬੱਚੇ)

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ। ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਲੈਕਚਰ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਇਸ ਲਈ

ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ ਸਿੱਖੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਜਿਊਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਬਾਰੇ ਹੈ।

ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਰ ਕਰ ਗਿਆ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਮੌਕੇ ਦਾ ਮੇਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੌਕੇ ਅਕਸਰ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਡੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ, ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ । ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਥਨ ਨਾਲ ਡੂੰਘਾ ਜੁੜਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ: "ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਹੋ।" ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੇੱਡੀ ਲਗਾਤਾਰ ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਸ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

'ਦ ਲਾਸਟ ਲੈਕਚਰ' ਬਾਰੇ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੀ ਰੇਂਡੀ ਪੌਸ਼ ਦਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪ੍ਰਤੀ ਨਜ਼ਰੀਆ। ਇਹ ਜਾਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋ ਜਿਊਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੀਮਤ ਸਮਾਂ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਉਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰਨ

THE INTERNATIONAL BESTSELLER Over 5 million copies sold worldwide

The LAST

LECTURE lessons in living

Randy Pausch Professor, Carnegie Mellon with Jeffrey Zaslow

ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖ ਸਕੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸਬਕਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼

ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਹੜਾ ਪਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।

• ਲੀਡਰਬੋਰਡ
• 25 ਮਈ – 31 ਮਈ
• ਕੁੱਲ ਜੋੜ
• ਟੀਮ ਦੁਆਰਾ ਜੋੜ
• ਅਸਥਾਨ
• ਦਰਜਾ
• █* ਕੈਲਗਰੀ, ਕੈਨੇਡਾ
• 460p. 1
• 32p. 2
• ਸਰੀ, ਕੈਨੇਡਾ
• ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡp. 3
• ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ
• 54p. 4
• ਐਡਮੰਟਨ, ਕੈਨੇਡਾ
• 23p. 5
• 17p. 6
• ਭਾਰਤ
• 17p. 2
• ਟੋਰਾਂਟੋ, ਕੈਨੇਡਾ
• 14p. 7
• 12p. 8
• ਇੰਡੀਆਨਾ, ਅਮਰੀਕਾ
• ਫਰਿਜ਼ਨੋ, ਅਮਰੀਕਾ
• 9p. 8
• 9p. 6
• ਨਿਊਯਾਰਕ, ਅਮਰੀਕਾp. 3
• 0p. 3
• ਮਿਸ਼ੀਗਨ, ਅਮਰੀਕਾp. 3
• 12p. 2
• ਮਲੇਸ਼ੀਆp. 2
• ਕਿੰਗਸਟਨ,
• ਕੈਨੇਡਾp. 1
• 0p. 1
• ਜਰਮਨੀp. 1
• ਬੋਲੀਵੀਆ
• 15p. 1
• ਯੁਨਾਇਟੇਡ ਕਿਂਗਡਮ ਇਟਲੀ
• ਫਰਾਂਸ
• ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆਂ
• ਹਫ਼ਤਾ 1 ਦੇ ਕੁੱਲ ਵਾਧੇ :
• ਹੋਰ ਅਸਥਾਨ
• HKL ਮਹਿਲਾ ਟੀਮਾਂ
• HKL ਪੁਰਸ਼ ਟੀਮਾਂ