The HKL Time Vol 1 # 17 Punjabi

ਪੈਰਾਮਾਟਾ

ਿਵੱਚ ਬੌਂਡਾਈਬੀਚ ਤੱਕ, ਇਹਨਾਂ HKL ਵਾਕਸ ਨੇ ਇਸ ਲਿਹਰ ਨੂੰ ਿਸਡਨੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਈਚਾਿਰਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਹਰੇਕ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵੱਖਰੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਭ ਨੇ ਿਮਲ ਕੇ ਇੱਕ ਸਰਲ ਸੰਦੇਸ਼ ਿਦੱਤਾ: ਿਨਮਰਤਾ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਿਪਆਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਿਜਹੇ ਕਦਮ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਿਵਅਕਤੀ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਿਵਅਕਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਹਰ ਇੱਕ ਕਦਮ ਿਸਰਫ਼ ਇੱਕ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਿਹੱਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਿਕ ਇਹ ਜੁੜਨ ਦਾ, ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਤੇ ਿਪਆਰ ਵੰਡਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੁਨਿਹਰੀ ਮੌਕਾ ਸੀ।

ਲੇਖਕ: ਸਿਹਮਤ ਕੌਰ

ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਿਦੰਦਾ ਹੈ

ਹਰ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਕੀਮਤੀ ਅਤੇ ਅਿਹਮ ਸਬਕ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਤ ਪੀਟਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਤ ਪੀਟਰ ਉਸਦੀ ਿਜ਼ੰਦਗੀ ਦਾ ਲੇਖਾ-ਜੋਖਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਿਕ ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਨਰਕ ਿਵੱਚ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਹਾਲਾਂਿਕ, ਿਕਉਂਿਕ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨੇਕ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸਵਰਗ ਿਵੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਪਲ ਿਬਤਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਿਦੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਹਲਾਂ, ਸੰਤ ਪੀਟਰ ਉਸਨੂੰ ਨਰਕ ਿਵੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।ਉੱ

ਥੇ, ਉਹ ਆਦਮੀ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਮੇਜ਼ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁਆਦੀ ਅਤੇ ਪੌਸ਼ਿਟਕ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਿਫਰ ਵੀ, ਮੇਜ਼ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਉਹ ਆਦਮੀ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਤ ਪੀਟਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਉਹ ਖਾਣਾ ਿਕਉਂ ਨਹੀਂ ਖਾ ਰਹੇ?"

ਸੰਤ ਪੀਟਰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਉਨ�ਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ-ਚਾਰ ਫੁੱਟ ਲੰਬੇ ਕਾਂਟੇ (forks) ਿਦੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਤੱਕ ਤਾਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ

ਹਨ, ਪਰ ਕਾਂਟੇ ਇੰਨੇ ਲੰਬੇ ਹਨ ਿਕ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਿਲਆ ਸਕਦੇ।"

ਉਹ ਆਦਮੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਹੰਦਾ ਹੈ, "ਠੀਕ ਹੈ।"

ਿਫਰ ਸੰਤ ਪੀਟਰ ਕਿਹੰਦੇ ਹਨ, "ਆਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਿਦਖਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਉੱ ਥੇ ਅੱਠ ਿਮੰਟ ਿਬਤਾਓਗੇ।"

ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਿਵੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਦਮੀ ਿਬਲਕੁਲ ਉਹੀ ਮੇਜ਼ ਅਤੇ ਉਹੀ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਿਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ�ਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਖੁਸ਼-ਿਮਜ਼ਾਜ ਹਨ।

ਉਹ ਆਦਮੀ ਸੇਂਟ ਪੀਟਰ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਇੱਥੇ ਜ਼ਰੂਰ ਉਨ�ਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਕਾਂਟੇ (forks) ਿਦੱਤੇ ਗਏ ਹੋਣਗੇ।"

ਸੇਂਟ ਪੀਟਰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਹੰਦੇ ਹਨ, "ਨਹੀਂ। ਉਨ�ਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਉਹੀ ਚਾਰ-ਫੁੱਟ ਲੰਬੇ ਕਾਂਟੇ ਹਨ।"

"ਤਾਂ ਿਫਰ ਉਨ�ਾਂ ਨੇ ਖਾਣਾ ਿਕਵੇਂ ਖਾਧਾ?"

"ਉਨ�ਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੁਆਇਆ," ਸੇਂਟ ਪੀਟਰ ਜਵਾਬ ਿਦੰਦੇ ਹਨ।

ਉਹ ਿਜ਼ੰਦਗੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਦੇ ਸਨ: ਿਕ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਿਕਸੇ ਲਈ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੁਦਰਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ�ਾਂ ਜਵਾਬ ਿਦੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਿਸਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਿਵਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਲੰਬੇ ਕਾਂਟੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ ਿਵਅਕਤੀ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣ ਲਈ ਕਰ ਿਰਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਿਜਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਿਰਆਂ ਦਾ ਪੇਟ ਭਰ ਿਗਆ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੂਿਜਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹਰ ਿਕਸੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਿਦਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਿਕ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਨਰਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਡੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਿਹਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਆਲਾ ਦੁਆਲਾ ਇੱਕੋ ਿਜਹਾ ਹੈ, ਿਫਰ ਵੀ ਅਨੁਭਵ ਿਬਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਨਰਕ ਿਵੱਚ, ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਗ੍ਰਸਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਿਸਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਿਕਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਝੱਲਣ ਲਈ ਛੱਡ ਿਦੰਦੇ ਹਨ। ਸਵਰਗ

ਿਵੱਚ, ਲੋਕ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ ਿਕ ਉਹ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਜੋ ਉਨ�ਾਂ ਕੋਲ ਹੈ ਉਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੂਿਜਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ�ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਿਦੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੁਆਰਥ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ, ਸਿਹਯੋਗ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ ਿਸੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਿਜੱਥੇ ਵੀ ਹਾਂ ਸਵਰਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।

ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਿਦਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਿਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜੋ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਹਰ ਤੋਹਫ਼ਾ, ਹਰ ਵਰਦਾਨ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਿਮਿਲਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਿਵੱਚ ਲਗਾਉਣਾ ਿਕੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਿਜਸਦੀ ਸਾਨੂੰ ਬਖਿਸ਼ਸ਼ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਰਸ਼ਨ 22 ਅਪ੍ਰੈਲ 2022 ਪੈਿਰਸ, ਫਰਾਂਸ ਲਗਭਗ 41:00 ਿਮੰਟ