The HKL Time Vol 1 # 17 Punjabi

ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਿਵਛੜੇ ਿਦਲ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝੇਗਾ?

ਉਸ ਤੀਬਰ ਪੀੜ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝੇਗਾ ਿਜਸ ਨਾਲ ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਗ੍ਰਸਤ ਹੈ?

ਉਸ ਤਾਂਘ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝੇਗਾ ਿਜਸ ਦੀ ਕੋਈ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਿਪਆਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝੇਗਾ ਜੋ ਉਦੋਂ ਵੀ ਬਣੀ ਰਿਹੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਿਵੱਚ ਰੱਖ ਿਦੱਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ? ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਿਸ਼ਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਜਾਂ ਤਾਂਘ ਨੂੰ ਿਕਵੇਂ ਿਬਆਨ ਕਰੇ ਿਜਸ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ? ਉਹ ਿਕਸੇ ਨੂੰ ਿਕਵੇਂ ਦੱਸੇ ਿਕ ਉਹ ਿਕਸੇ ਅਿਜਹੇ ਿਵਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਹੈ ਿਜਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ?

ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਭਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਿਜਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਿਵੱਚ ਝਾਕਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਿਕ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇ, ਕੋਈ ਉਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲਵੇ ਜੋ ਉਹ ਖੁਦ ਕਿਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਿਕ ਕੋਈ ਉਸ ਅਜੀਬ ਖਾਲੀਪਨ ਨੂੰ ਸਮਝੇਗਾ ਜੋ ਉਦੋਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਿਹੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ । ਅਸਲ ਿਵੱਚ, ਕੋਈ ਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਿਕਉਂਿਕ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾਈ ਿਵੱਚ ਇੱਕ ਅਿਜਹੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜੋ ਿਸਰਫ਼ ਿਕਸੇ ਖਾਸ ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਹੀ ਰਾਖਵੀਂ ਹੈ।

ਅਤੇ ਇੱਕ ਿਦਨ, ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਆਉਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਿਕ ਉਹ ਬਾਹਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਿਜਹੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਮੰਗ ਰਹੀ ਸੀ ਿਜਸਦਾ ਜਵਾਬ ਿਸਰਫ਼ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਿਮਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਿਹਸਾਸ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਿਕਉਂਿਕ ਜੇਕਰ ਬਾਹਰਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਿਵਅਕਤੀ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਿਜਸਦੀ ਉਸਨੂੰ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਿਕ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ।

ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਚ ਉਸਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ: ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਮੈਂ

ਿਕੱਥੋਂ ਆਈ ਹਾਂ? ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਿਜਸਨੂੰ ਿਮਲਣ ਦੀ ਮੈਂ ਤਾਂਘ ਰੱਖਦੀ ਰਹੀ ਹਾਂ? ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਹ 'ਅਸਲੀ ਆਪਾ' (True Self) ਕੀ ਹੈ ਿਜਸਨੂੰ ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹਾਂ?

ਆਖਰਕਾਰ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਿਗਆ ਹੈ ਿਕ ਉਸਨੇ ਿਕੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅੰਤਰ-ਮੁਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੀ ਹੈ:

ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਦਾ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਦੀਦਾਰ ਬਖ਼ਸ਼।

ਉਸਦਾ ਮਨ ਿਵਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ �ਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਿਦੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਲ�, ਬੀਤੇ ਹੋਏ ਕੱਲ� ਅਤੇ ਉਨ�ਾਂ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਿਦਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਜੇ ਕਰਨੇ ਬਾਕੀ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਉੱ ਥੇ ਹੀ ਿਟਕੀ ਰਿਹੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੇਚੈਨ ਮਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਿਜਹੀ ਕਿਹੰਦੀ ਹੈ, "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਿਪੱਛੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਾਂਗੀ। ਅੱਜ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਿਦਲ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾਂਗੀ।" ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਅਸਿਹਜ ਕਰਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਦ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਉਹ ਉਸ ਪੀੜ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੀ ਰਿਹੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਿਦੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਿਸ਼ਸ਼ ਕੀਤੇ ਿਬਨਾਂ, ਬਸ ਉੱ ਥੇ ਹੀ ਰਿਹਣ ਿਦੰਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੁਝ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੋਰ ਮੱਧਮ ਪੈਣ

ਲੱਗਦਾ

ਹੈ—ਇੱਕ-ਇੱਕ

ਿਵਚਾਰ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪਰਤ ਕਰਕੇ—ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਿਕ ਉਸ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਿਮਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉੱ ਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇੱਕ ਖਾਮੋਸ਼ੀ। ਇਹ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਿਜਉਂਦੀ-ਜਾਗਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਿਜਹੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਿਬਲਕੁਲ ਸਿਥਰ ਰਿਹੰਦੀ ਹੈ, ਬਸ ਸੁਣਦੀ ਰਿਹੰਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਉਸ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਿਵੱਚ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਿਹਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਰੂਹਾਨੀ ਮਿਹਬੂਬ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਿਦਲ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੋਿਨਆਂ ਿਵੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਕਦਮ ਵਧਾ ਿਰਹਾ ਹੈ। ਿਦਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਿਵੱਚ ਇੱਕ ਿਨੱਘ, ਸਾਹਾਂ ਿਵੱਚ ਇੱਕ ਕੋਮਲਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਿਜਹੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਅਿਹਸਾਸ ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਵੀ—ਿਜਵੇਂ ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਿਜਹੀ ਕਿਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।" ਪਲਕ ਝਪਕਿਦਆਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਿਵੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਬਾਿਰਸ਼ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੰਝੂ ਿਕਸੇ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਯਾਦ ਦੇ ਅਿਹਸਾਸ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਿਕਉਂਿਕ ਰੂਹ ਉਸ ਿਪਆਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਜਾਗ ਉੱ ਠਦੀ ਹੈ ਿਜਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਅਸਲ ਿਵੱਚ ਗੁਆਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਿਬਨਾਂ ਕੋਈ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਿਵਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪਿਵੱਤਰ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ

ਹੈ—ਇੱਕ

ਅਿਜਹਾ

ਰੂਹਾਨੀ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਿਜੱਥੇ ਿਦਲ ਿਸਰਫ਼ ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ (ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ) ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਉੱ ਤਰ ਿਦੰਦਾ ਹੈ।

ਿਜਉਂ-ਿਜਉਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਿਤਉਂ-ਿਤਉਂ ਉਹ ਉਸ ਦੈਵੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਮਿਹਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਿਪਆਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਿਦਲ ਿਵੱਚ ਿਖੜਦੇ ਇੱਕ ਕੋਮਲ ਿਨੱਘ ਵਾਂਗ ਮਿਹਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਕੋਮਲ। ਉਹ ਉਸਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਿਸਰ ਿਵੱਚ ਉੱ ਠਦੇ ਹੋਏ ਮਿਹਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਿਵਚਾਰਾਂ ਦੀ ਬੇਅੰਤ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਿਦੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਖਲਾਅ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਿਦੰਦੀ ਹੈ । ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੁੰਨੀ ਿਵੱਚ, ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਕੇਂਦਰ ਿਵੱਚ ਮਿਹਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਿਜਵੇਂ ਿਕ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਿਜੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੋੜਦੀ ਹੈ, ਦੂਰੀ ਦਾ ਭਰਮ ਿਮਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਿਜੱਥੇ ਵੀ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਉੱ ਥੇ ਹੀ ਉਹ 'ਪ੍ਰੀਤਮ' ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਦੈਵੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਅਿਹਸਾਸ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਿਜਉਂ-ਿਜਉਂ ਉਹ ਉਸ (ਦੈਵੀ ਹੋਂਦ) ਵੱਲ ਿਧਆਨ ਿਦੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ (ਦੈਵੀ ਹੋਂਦ) ਖੁਦ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਉੱ ਥੇ ਹੀ ਿਟਕੀ ਰਿਹੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਿਵੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ। ਪਿਹਲੀ ਵਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ, ਸਮਝੇ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਿਕਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਿਜਹੇ ਿਪਆਰ ਦੀ ਗੋਦ ਿਵੱਚ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ—ਇੱਕ ਅਿਜਹਾ ਿਪਆਰ ਿਜਸਨੇ ਉਸਦੇ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਿਖਆ ਹੈ: ਸੁੰਦਰ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਕੋਨੇ ਜੋ ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖੇ ਸਨ। ਇਹ ਉਹੀ ਹਸਤੀ ਹੈ ਿਜਸਨੇ ਉਸਦਾ ਹਰ ਅੰਦਰ ਿਨਗਿਲਆ ਹੰਝੂ, ਹਰ ਅਧੂਰੀ ਅਰਦਾਸ, ਅਤੇ ਹਰ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਰਾਤ ਦੇਖੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਿਕ ਉਸਦਾ ਿਦਲ 'ਘਰ' ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਿਕਉਂ ਮਿਹਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਸਤੀ ਜੋ ਉਦੋਂ ਵੀ ਨਾਲ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੁਦ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ।

ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ਾਂਤ ਅਿਹਸਾਸ ਿਵੱਚ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੱਚਾਈ ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਿਤਆਗੀ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲ ਿਵੱਚ ਗੁਆਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਬਸ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਮਝੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖੋਜ ਿਵੱਚ ਿਬਤਾਏ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਿਕਸੇ ਅਿਜਹੇ ਿਵਅਕਤੀ ਨੂੰ ਿਮਲਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ 'ਪੂਰਾ' ਕਰੇ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਿਮਲਣਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖਰੀ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਸਤੀ ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਜਾਣਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਿਬਨਾਂ ਿਕਸੇ ਸ਼ਰਤ ਦੇ ਿਪਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਸਾਹ ਿਵੱਚ, ਹਰ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਿਵੱਚ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕੱਲੇ ਪਲ ਿਵੱਚ ਉੱ ਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਸਦਾ 'ਅਸਲ

ਸਰੂਪ'

ਿਪਆਰ

ਉਸਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲ ਿਰਹਾ ਸੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਿਰਹਾ ਸੀ, ਸਬਰ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਿਰਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਵਜੂਦ ਵੱਲ ਬੁਲਾ ਿਰਹਾ ਸੀ।

ਭੱਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਥਾਂ

ਰਿਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਿਸਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਿਦਲ ਿਵੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਿਖੱਚੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਿਵੱਤਰ ਸਥਾਨ ਿਵੱਚ ਬੇਅੰਤ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਹੁਣ ਅਿਹਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਿਕ ਸੱਚਾ ਸਵੈ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੂਰੀ ਿਸਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਭੁੱਲ ਿਵੱਚ ਰਿਹੰਦੀ ਸੀ।

ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਦਾ ਪਤਲਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਿਪਆਰੇ ਦੇ ਿਦਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਿਚਹਰਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਿਦੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਬੇਅੰਤ ਿਪਆਰ ਦੁਆਰਾ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਿਵੱਚ ਖੋਜਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸੱਚਾ ਸਵੈ ਉਸਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਿਜਸਨੂੰ ਉਹ ਭਾਲਦੀ ਸੀ ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਉਸਦੇ ਿਦਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੇ ਕਮਰੇ ਿਵੱਚ ਰਿਹੰਦੀ ਰਹੀ ਹੈ।

ਹੁਣ, ਹਰ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਿਮਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਿਮੱਠੀ ਨੇੜਤਾ ਿਵੱਚ ਚੱਲਣ ਲਈ। ਿਫਰ ਵੀ, ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਿਕ ਅੰਦਰ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਅੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਬਾਕੀ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਚੁੱਪ ਿਵੱਚ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਿਵੱਚ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਿਵੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਿਤਹ ਦੇ ਮੂਲ ਿਵੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਡੁੱਬਦੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਧਕ ਅਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਅਭੇਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਿਸਰਫ਼ ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਲੇਖਕ: ਗਗਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ