Para sa minsan nang naging sandalan ko.
6 pages · tap a page to read its text
Para sa minsan nang naging sandalan ko.
kailangan pa bang wakasan ito, kung ang katahimikan na ang sadyang nagpapabatid ng pamamaalam?
hayaan na nating ang kapayapaan at ang walang imikan ang magsasalba sa mga bibig nating wala namang busal ngunit walang katiting na salita ang makatakas, ang katahimikang nanatili at namutawi ay ang simbolo ng pamamaalam ko at ng tuluyang pagbitaw mo.
ni minsan ba ay napapatanong ang mga mambabasa?
na kung bakit ang dating mga magkatugmang salita, ngayon ay pilit na lang inilalathala.
kung hahanapin mo man ako kung saan mo ako huling natagpuan, asahan mong makikita mo pa rin akong binibisita iyon paminsan-minsan.
at kung sakali man na sumagi sa iyong isipan ang muling pagbalik, marahil ay magiging bukas pa rin ang aking mga bisig.
iyon ay kung susubukan mo ulit akong hanapin, kahit na nahanap mo na ako ng ilang beses.
ang dating bukas, ngayon ay sarado na. nilalapitan pa rin naman, ngunit hindi na sinusubukan pa na muling pasukin pa.
isa akong sinungaling kung ipagkakaila kong hindi ka na sumasagi sa isipan ko, ngunit sa bawat sulyap ko sa bakanteng upuan mo at sa mga pagkaing naiwan mo ay sapat na upang awatin ako.
hanggang doon na lang talaga tayo.